Life is Strange: Double Exposure | Review by Zapdim

Πριν 11 χρόνια η DontNod μας παρουσίασε το Life is Strange, ένα teen drama adventure game που λάμβανε χώρα σε μια αμερικανική κωμόπολη. Εκεί γνωρίσαμε τη Max Caulfield, τη βασική ηρωίδα της σειράς, η οποία κατείχε την υπερφυσική δύναμη να γυρίζει το χρόνο και να επαναλαμβάνει ή να αλλάζει τις επιλογές της.  Το γράψιμο ήταν πολύ καλό, το σενάριο επίσης, οι διάλογοι δε σου επέτρεπαν να αδιαφορήσεις ή να προσπεράσεις απλοϊκά τα όσα συνέβαιναν στο μικρόκοσμο του σχολείου της Max. Από τότε πολύ νερό κύλησε στο μύλο της Square Enix, η οποία και είναι παραγωγός. Βγήκαν κάποιοι τίτλοι ακόμα, με άλλους ήρωες ως επι τω πλείστω, άλλοι καλοί άλλοι μέτριοι. Η ιστορία της Max σε γενικές γραμμές είχε θεωρηθεί ολοκληρωμένη. Το 2024 ένας νέος τίτλος δημιουργείται από τη Deck Nine, η οποία είχε ξαναδημιουργήσει για τη συγκεκριμένη σειρά, το Life Is Strange: Double Exposure, φιλοδοξώντας να μας διηγηθεί την εξέλιξη της Max Caulfield και την πορεία της στη ζωή μετά τα συγκλονιστικά γεγονότα του πρώτου παιχνιδιού.

Συναντάμε τη Max κάποια χρόνια μετά τα τεκταινόμενα του Arcadia Bay, σαν βραβευμένη καθηγήτρια φωτογραφίας στο κολέγιο Caledon, όπου προσπαθεί να κάνει μια νέα αρχή και να εγκατασταθεί σε μια νέα βάση,. γνωρίζοντας νέους ανθρώπους και κοινωνικοποιούμενη μέσα σε ένα ακαδημαϊκό περιβάλλον. Εκεί θα γνωρίσει την καλύτερη της φίλη, τη Safi, όπως και άλλα άτομα με τα οποία θα μπορεί να συνδεθεί φιλικά και ερωτικά. Η λογική του νέου παιχνιδιού σε πρώτη οπτική είναι πανομοιότυπη του πρώτου παιχνιδιού. Με το καλημέρα η νοσταλγία κλείνει το μάτι στους παλιούς παίχτες, αφού τους εισάγει σε ένα γνώριμο περιβάλλον.

Το παιχνίδι χωρίζεται σε 5 κεφάλαια, όπως τα πρώτα παιχνίδια της σειράς εκδίδονταν σε 5 επεισόδια σε βάθος χρόνου. Το πρώτο κεφάλαιο είναι εισαγωγικό και μας εντάσσει στη λογική του παιχνιδιού, που δε διαφέρει σχεδόν καθόλου με την πεπατημένη της σειράς. Διάλογοι, επιλογές που καθορίζουν τη διάδραση και τις σχέσεις, εξέλιξη ιστορίας με βάση τις αποφάσεις. Αρκετά collectibles που το καθένα έχει μια ιστορία να διηγηθεί, πολλά σημεία που κλικάρεις και φανερώνεται κάτι που είναι συνυφασμένο με το περιβάλλον και το σενάριο. Γίνεται άμεσα η σύνδεση με το πρώτο παιχνίδι σεναριακά, προσπαθώντας να μας αγκιστρώσει στο άρμα της νοσταλγίας με το καλημέρα. Σε γενικές γραμμές θα μπορούσαμε να πούμε πως τα πρώτα 2ή 3 κεφάλαια είναι ικανοποιητικά στο σύνολό τους, σεναριακά. Τα δυο τελευταία δυστυχώς είναι απίστευτα κακογραμμένα και σκηνοθετημένα, σε σημείο προχειρότητας κι απογοήτευσης.

Το γκειμπλέυ είναι ίδιας λογικής με όλη τη σειρά. Συγκεκριμένοι χώροι στους οποίους κινούμαστε, συλλέγουμε αντικείμενα που χρησιμοποιούμε σε συγκεκριμένες καταστάσεις, μιλάμε με npc’s δημιουργούμε σχέσεις, το στοιχείο της lgbtq κοινότητας είναι έντονο κι εδώ, τόσο σε διαλόγους όσο και στους χώρους της κυλικείου. Η Max έχει ξανά τη δύναμη της αντιστροφής του χρόνου, συν κάποιες νέες δυνατότητες, δίνοντας μια ποικιλία δράσης. Συνάμα θα αακαλύψει ο παίχτης ότι μπορούμε να κινηθούμε σε περισσότερες διαστάσεις και πραγματικότητες, μεγαλώνοντας έτσι κατα κάποιο τρόπο το ενδιαφέρον του παίχτη. Παρόλαυτα παραμένει σχετικά περιορισμένο το γκειμπλευ, όπως ήταν εξάλλου αναμενόμενο. Χρησιμοποιεί επίσης ξανά το κινητό της για να παρακολουθεί τα social media και τα μηνύματα της. Εκεί εξάλλου συγκεντρώνονται όλες οι πληροφορίες που συλλέγουμε.

Τα γραφικά είναι όμορφα, πολύ καλό facial animation. Οι χώροι του camp είναι καλοσχεδιασμένοι, με μοντέρνα αισθητική. Το voice over τόσο της Max όσο και των περισσότερων πρωταγωνιστών είναι σε αρκετά καλό επίπεδο. Ειδικά η Maxine, της οποίας η ηθοποιός είναι η ίδια με το πρώτο παιχνίδι, είναι όπως της είχαμε συνηθίσει. Ανασφαλής σε σημεία, ήπια, πρόθυμη να βοηθήσει και να συνδράμει, συναισθηματική, στοιχεία τα οποία αποτυπώνονται όμορφα στην ώριμη πλεον φωνή της. Η μουσική επένδυση είναι απλώς ικανοποιητική, χωρίς να φτάνει σε καμία περίπτωση τα υψηλότατα στάνταρ του πρώτου τίτλου.

Το μεγάλο παράπονο είναι όπως προανάφερα τα άσχημα δυο τελευταία κεφάλαια. Βιαστικά, χωρίς ειρμό, πεταμένες σκηνές με ένα άγχος να κλείσουν ιστορίες που όμως δεν αναλύθηκαν εκτενώς κι ορθώς, αφήνοντας ερωτηματικά και νοηματικά κενά. Επιπροσθέτως είχαμε κακογραμμένους διαλόγους πολλές φορές, με άβολα κομμάτια, χωρίς ιδιαίτερο νόημα, προσπαθώντας να εκβιάσουν το χιούμορ, χωρίς φυσικά επιτυχία. Με εκβιασμό δυστυχώς έγινε προσπάθεια να εκμαιευτεί και το συναίσθημα σε στιγμές φορτισμένες, κάτι που στον πρώτο τίτλο γίνονταν αυθόρμητα κι όχι μόνο για τη βασική ηρωίδα. Η απουσία ταλέντου στο γράψιμο story driven παιχνιδιών γίνεται εμφανής όταν ο παίχτης δεν ταυτίζεται σε μεγάλο βαθμό με το σύνολο των ηρώων με τους οποίους περνά 10 περίπου ώρες. Ένα ακόμα σημείο που έδρασε καταλυτικά για να κακοχαρακτηρίσω το δημιούργημα του στούντιο της Deck Nine,  ήταν και η “ατσούμπαλη” προσπάθεια σύνδεσής  του με τον πρώτο τίτλο. Έγινε από τα πρώτα λεπτά πλοκής αντιληπτό ότι αυτή είναι η πρόθεση, οι αποτυχημένες κι άκαιρες αναφορές όμως σε χαρακτήρες του πρώτου παιχνιδιού περισσότερο εκνευρισμό δημιούργησαν κι όχι κάποια νοσταλγία. Γενικά η σύνδεση ήταν πρόχειρη και με γνώμονα τη δημιουργία νέας πελατείας παρά σεβασμού σε ένα όμορφο και πρωτότυπο έργο.

Συνοψίζοντας θα ήθελα πραγματικά να μου αρέσει και να συνδεθώ με το νέο δημιούργημα μιας αγαπημένης σειράς, όπως είναι το Life is Strange. Δυστυχώς όμως οι παραφωνίες ήταν πολλές για τις 10 περίπου ώρες ενασχόλησης με τον τίτλο. Ένας νέος παίχτης που δεν έχει επαφή με τα προηγούμενα ενδεχομένως να συγχωρήσει ευκολότερα τις αστοχίες και την αγαρμποσύνη. Κάποιος όμως που έχει “ζήσει” την ιστορία στην εξέλιξή της θα είναι άτεγκτος. Ο τίτλος κλείνει το μάτι για συνέχεια με νέο περιεχόμενο κι ενδεχομένως ήρωες. Σε κάθε περίπτωση είναι μια καλοδεχούμενη προσθήκη στη συνδρομητική του Play Station.