Super Mario World 2: Yoshi’s Island – Retro Review (Savepoint.gr)
Υπάρχουν παιχνίδια που δεν τα θυμάσαι απλώς. Τα κουβαλάς μέσα σου και ας μην τα έπαιξες στην εποχή τους. Το Yoshi’s Island είναι ένα από αυτά. Το SNES είχε ήδη αποδείξει τι μπορεί να κάνει τεχνικά, αλλά εδώ η Nintendo αποφάσισε να αφήσει στην άκρη την επίδειξη δύναμης και να φτιάξει κάτι που μοιάζει περισσότερο με παιδικό σκίτσο που ζωντανεύει. Από την πρώτη στιγμή που η CRT οθόνη γεμίζει με αυτές τις παστέλ πινελιές, νιώθεις ότι μπαίνεις σε έναν κόσμο που δεν προσπαθεί να σε εντυπωσιάσει με πολυπλοκότητα, αλλά με χαρακτήρα.
Το παιχνίδι χωρίζεται σε έξι κόσμους, ο καθένας με τη δική του μικρή ιστορία, τη δική του διάθεση, το δικό του διαφορετικό σε σημεία gameplay. Δεν είναι απλώς επίπεδα. Eίναι μικρές περιπέτειες που χτίζουν μια διαδρομή από το ανέμελο ξεκίνημα μέχρι την κορύφωση απέναντι στον Baby Bowser. Κάθε πίστα μοιάζει σαν να την έχει ζωγραφίσει παιδί, αλλά να την έχει σχεδιάσει με τέτοιο τρόπο που ξέρει ακριβώς πώς να σε κάνει να χαμογελάς και να σε δυσκολεύει την ίδια στιγμή. Το platforming είναι πιο μαλακό από το κλασικό Mario, πιο οργανικό, πιο «Yoshi» αλλά ταυτόχρονα είναι ξεκάθαρα ένα Mario game. Το άλμα έχει βάρος, η πτήση με το φτερούγισμα έχει εκείνη τη χαρακτηριστική αίσθηση που σε κάνει να νιώθεις ότι ελέγχεις κάτι ζωντανό.
Και μετά είναι ο Baby Mario. Η ιδέα ότι κουβαλάς ένα μωρό που ουρλιάζει κάθε φορά που το χάνεις θα μπορούσε να είναι ενοχλητική, αλλά εδώ λειτουργεί σαν καρδιά του παιχνιδιού. Σε κρατάει σε εγρήγορση, σε αναγκάζει να προσέχεις, να μην αφήνεις τίποτα στην τύχη. Είναι ένα σύστημα που δίνει ένταση χωρίς να γίνεται τιμωρητικό. Όταν τον ξαναπιάνεις, υπάρχει μια μικρή ανακούφιση που δεν θα έπρεπε να νιώθεις σε platformer, αλλά νιώθεις.
Κάπου εδώ, πριν συνεχίσεις την περιπέτεια, αξίζει να σταθείς για λίγο στα στοιχεία που κάνουν το Yoshi’s Island τόσο ξεχωριστό.
Κυκλοφόρησε το 1995, στο απόγειο της χρυσής εποχής του SNES, ως τίτλος που αξιοποιεί το Super FX2 chip για πιο εντυπωσιακά sprites, scaling και morphing. Αναπτύχθηκε από τη Nintendo EAD υπό τη σκηνοθεσία του Takashi Tezuka και χωρίζεται σε έξι κόσμους με οκτώ πίστες ο καθένας, μαζί με έξτρα και μυστικά επίπεδα. Το art style του είναι χειροποίητο, σαν παιδικό σκίτσο με παστέλ υφές και crayon αισθητική, ενώ ο κεντρικός μηχανισμός βασίζεται στην προστασία του Baby Mario αντί για κλασικό health bar. Tα boss fights αξιοποιούν δημιουργικά τις δυνατότητες του Super FX2 και η κληρονομιά του παιχνιδιού το έχει καθιερώσει ως ένα από τα πιο καλλιτεχνικά platformers της Nintendo.
Fun fact: η Nintendo απέρριψε αρχικά πιο «σοβαρό» art style και επέμεινε στο ζωγραφιστό look που τελικά έγινε εμβληματικό.
Επιστρέφοντας στο παιχνίδι, το Yoshi’s Island είναι από τα λίγα που δεν φοβούνται να δείξουν την ηλικία τους. Το art style δεν γερνάει, γιατί δεν βασίζεται σε τεχνολογία αλλά βασίζεται σε συναίσθημα. Η μουσική είναι απλή, αλλά γεμάτη προσωπικότητα. Οι ήχοι του Yoshi, οι μικρές λεπτομέρειες στο animation, το πώς κάθε εχθρός μοιάζει να έχει δική του μικρή ιστορία, όλα αυτά δημιουργούν ένα σύνολο που δεν προσπαθεί να σε πείσει ότι είναι μεγάλο. Είναι απλώς αυθεντικό. Είναι ένα παιχνίδι που αν σε βάλουν σε μία οθόνη να το παίξεις μέσα από την On Line συνδρομή του Nintendo Switch, χωρίς να γνωρίζεις την ύπαρξή του, θα ορκιζόσουν ότι είναι ένα παιχνίδι του 2026.
Και όταν φτάνεις στο τέλος, όταν ο Baby Bowser μεγαλώνει μπροστά σου και γεμίζει την οθόνη, νιώθεις ότι το παιχνίδι σε προετοίμαζε από την αρχή για αυτή τη στιγμή. Η μάχη είναι θεατρική, σχεδόν υπερβολική, αλλά λειτουργεί σαν τέλεια αντίθεση με τον υπόλοιπο κόσμο που έμοιαζε τόσο αθώος. Είναι η Nintendo στο πιο δημιουργικό της.
Το Yoshi’s Island παραμένει ένα από τα πιο ολοκληρωμένα platformers της εποχής του SNES. Όχι επειδή είναι δύσκολο, ούτε επειδή είναι τεχνικά εντυπωσιακό, αλλά επειδή έχει ψυχή. Είναι ένα παιχνίδι που δεν φοβάται να είναι όμορφο, απλό, παιδικό και ταυτόχρονα βαθιά σχεδιασμένο. Και κάθε φορά που το ξαναπαίζεις, θυμάσαι γιατί κάποτε τα videogames μπορούσαν να σε κάνουν να χαμογελάς χωρίς να προσπαθούν να αποδείξουν τίποτα.
Αυτό είναι το Yoshi’s Island. Ένα μικρό έργο τέχνης που δεν γερνάει.
Είχα τη χαρά να το παίξω σε κανονικό SNES και αυτό συνεπάγεται την έλλειψη save/load state. Ήξερα ότι μπορώ να το παίξω στο Switch με τις ευκολίες αυτές αλλά προτίμησα την αυθεντική εμπειρία θέλοντας να γυρίσω τον χρόνο πίσω σε κάτι που δεν είχα τη χαρά να το ζήσω στην εποχή του. Και τελικά έπραξα καλώς.
Πάνος
