Resident Evil Requiem | Review by Panos

Κλείστε τα φώτα, βάλτε τα ακουστικά σας και ετοιμαστείτε, γιατί η Capcom αποφάσισε να γιορτάσει τα 30 χρόνια της σειράς με έναν τίτλο που μοιάζει με ερωτική επιστολή σε όλο το franchise, αλλά ταυτόχρονα προσπαθεί να μας δείξει πού βαδίζει το μέλλον του survival horror.

30 Χρόνια Τρόμου σε Ένα “Requiem”. Είναι πραγματικά απίστευτο αν το σκεφτεί κανείς. Έχουν περάσει τρεις δεκαετίες από τότε που η Spencer Mansion μας πρωτοσύστησε τον τρόμο. Από τότε, έχουμε περάσει από την Racoon City, σε ισπανικά χωριά, σε αφρικανικές σαβάνες, μέχρι και σε βάλτους της Λουιζιάνα. Το Resident Evil Requiem έρχεται το 2026 όχι απλά ως το ένατο mainline κεφάλαιο, αλλά ως ένα “Greatest Hits” που προσπαθεί να χωρέσει όλη αυτή την κληρονομιά σε μια ενιαία εμπειρία.

Το παιχνίδι πατάει γερά πάνω στη νοσταλγία μας, αλλά δεν μένει εκεί. Είναι μια προσπάθεια της Capcom να γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσα στους “ορθόδοξους” της παλιάς σχολής που γνωρίσαμε στα πρώτα 3 παιχνίδια της σειράς και τους λάτρεις της καταιγιστικής δράσης που ήρθε με τα επόμενα παιχνίδια 4-5-6, χωρίς να ξεχνάει την κλειστοφοβική ατμόσφαιρα πρώτου προσώπου που καθιέρωσαν τα RE7 και Village.

Μια Ιστορία, Δύο Κόσμοι

Η πλοκή του Requiem είναι χωρισμένη στα δύο, φέρνοντας στο προσκήνιο δύο χαρακτήρες που εκπροσωπούν δύο εντελώς διαφορετικές προσεγγίσεις στο gameplay.

Από τη μία έχουμε τη Grace Ashcroft. Η Grace είναι μια νεαρή αναλύτρια του FBI, άπειρη στο πεδίο της μάχης και εμφανώς τρομοκρατημένη. Η έρευνά της για μια σειρά μυστηριωδών θανάτων την οδηγεί σε ένα ξενοδοχείο όπου έχασε τη μητέρα της πριν από οκτώ χρόνια.  Η Grace δεν είναι η ατρόμητη πράκτορας που έχουμε συνηθίσει. Τα χέρια της τρέμουν, το άγχος της είναι εμφανές και η αδυναμία της κάνει τον τρόμο να μοιάζει πιο προσωπικός από ποτέ.

Από την άλλη πλευρά, έχουμε την επική επιστροφή του Leon S. Kennedy. Ο Leon επιστρέφει επίσημα μετά από 14 χρόνια (από το RE6) και είναι ακριβώς όπως θα τον θέλαμε: μεγαλύτερος, κουρασμένος, κυνικός αλλά πάντα αποτελεσματικός. Ερευνά τους θανάτους επιζώντων της Racoon City, μια διαδρομή που τον φέρνει αντιμέτωπο με έναν αινιγματικό επιστήμονα που φαίνεται να συνδέεται άμεσα με τις σκοτεινές ημέρες και τα μυστικά της Umbrella Corporation. Η αντίθεση ανάμεσα στους δύο είναι το κλειδί της εμπειρίας: η Grace παλεύει για να επιβιώσει, ενώ ο Leon παλεύει για να σταματήσει την καταστροφή.

Το Gameplay: Ένα Μωσαϊκό Εμπειριών

Εδώ είναι που το Resident Evil Requiem γίνεται πραγματικά ενδιαφέρον. Η Capcom πήρε μια τολμηρή απόφαση: το παιχνίδι αλλάζει προοπτική και ύφος ανάλογα με τον χαρακτήρα που ελέγχουμε.

Όταν παίζουμε με την Grace, η κάμερα μεταφέρεται σε πρώτο πρόσωπο (first-person) ενώ μας δίνεται η δυνατότητα να παίξουμε και με κάμερα τρίτου προσώπου από την αρχή ή να εναλλάσσουμε κάθε φορά που κάνουμε ένα νέο load στο παιχνίδι. Εδώ το παιχνίδι είναι καθαρό survival horror. Τα πυρομαχικά είναι ελάχιστα, τα inventory slots είναι μετρημένα στα δάχτυλα και η αποφυγή των εχθρών (stealth) είναι συχνά η μόνη λύση. Η αίσθηση του τρόμου είναι έντονη, θυμίζοντας τις καλύτερες στιγμές του RE7. Η Grace χρησιμοποιεί ακόμα και το αίμα ως πρώτη ύλη για αναβαθμίσεις, μια προσθήκη που δίνει μια πιο σκοτεινή, σχεδόν τελετουργική χροιά στην επιβίωσή της.

Όταν ο έλεγχος περνάει στον Leon, η κάμερα γυρίζει σε τρίτο πρόσωπο (third-person) πάνω από τον ώμο, θυμίζοντας το θρυλικό RE4 Remake. Εδώ ο ρυθμός ανεβαίνει. Ο Leon έχει στη διάθεσή του ένα τεράστιο οπλοστάσιο, κάνει αναβαθμίσεις σε στρατιωτικό εξοπλισμό και το gameplay είναι γεμάτο δράση, εκρήξεις και τις κλασικές “μάτσο” στιγμές που όλοι αγαπάμε.

Αυτή η εναλλαγή ανάμεσα στα δύο στυλ είναι εξαιρετικά καλοδουλεμένη στο πρώτο μισό του παιχνιδιού. Δίνει μια “ανάσα” στον παίκτη μετά από μια έντονη σκηνή τρόμου με την Grace, προσφέροντας λίγη δράση με τον Leon. Ωστόσο, πρέπει να ομολογήσω ότι προς το δεύτερο μισό η πλάστιγγα γέρνει ίσως λίγο παραπάνω προς την πλευρά της δράσης, παραμερίζοντας τις πιο ατμοσφαιρικές στιγμές που τόσο μας άρεσαν στην αρχή.

Ζόμπι με Προσωπικότητα και Puzzles

Μια από τις πιο εντυπωσιακές λεπτομέρειες του Requiem είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζει τους εχθρούς. Τα ζόμπι δεν είναι απλά άμυαλα πλάσματα που βαδίζουν προς το μέρος σας. Φαίνεται να έχουν διατηρήσει ψήγματα της προσωπικότητας που είχαν όταν ήταν ζωντανοί. Θα δείτε, για παράδειγμα, έναν νεκροζώντανο γιατρό να σας επιτίθεται κρατώντας νυστέρι ή έναν εργάτη να χρησιμοποιεί τα εργαλεία του. Αυτό προσθέτει μια ανατριχιαστική πινελιά ρεαλισμού και απαιτεί από εσάς να “διαβάζετε” κάθε εχθρό ξεχωριστά.

Φυσικά, Resident Evil χωρίς γρίφους δεν υφίσταται. Οι γρίφοι στο Requiem είναι ποιοτικοί και διασκεδαστικοί, αν και θα ήθελα περισσότερους, με το Metroidvania στοιχείο να είναι έντονο. Θα χρειαστεί να εξερευνήσετε σπιθαμή προς σπιθαμή τις περιοχές, να βρείτε αντικείμενα που θα ξεκλειδώσουν νέα μονοπάτια και να συνδυάσετε στοιχεία από τα διάφορα αρχεία (files) που βρίσκετε διάσπαρτα. Ο χάρτης είναι για άλλη μια φορά ο καλύτερός σας φίλος, βοηθώντας σας να μην χαθείτε στον δαιδαλώδη σχεδιασμό των επιπέδων.

Τεχνικός Τομέας: Η RE Engine στα Καλύτερά της

Οπτικά, το παιχνίδι είναι ένα ποίημα. Δοκιμάζοντας το στο απλό PS5, η ανάλυση είναι κρυστάλλινη και τα 60 fps σταθερά σαν βράχος. Το ray-tracing κάνει θαύματα στους φωτισμούς, ειδικά στις κλειστοφοβικές σεκάνς της Grace όπου οι σκιές μοιάζουν να ζωντανεύουν. Ο σχεδιασμός των χαρακτήρων είναι εξαιρετικός, με τις λεπτομέρειες στα πρόσωπα και την κούραση στα μάτια του Leon να δείχνουν τη δουλειά που έχει γίνει.

Ηχητικά, το Requiem είναι οριακά ανυπόφορο, με την καλή έννοια! Αν το παίξετε με ακουστικά, κάθε τριγμός, κάθε μακρινή κραυγή και κάθε ανάσα της Grace θα σας κάνει να πετάγεστε από την καρέκλα σας. Το 3D audio mix είναι υποδειγματικό και πραγματικά βοηθάει στο να εντοπίζετε την απειλή πριν καν τη δείτε.

Το voice acting παραμένει σε υψηλά επίπεδα, με τους ηθοποιούς να δίνουν βάθος στους διαλόγους. Και ναι, υπάρχουν ακόμα εκείνα τα γραφικά, ελαφρώς “cheesy” one-liners του Leon που όλοι περιμέναμε να ακούσουμε!

Διάρκεια και Replayability

Το πρώτο μου playthrough στο Standard επίπεδο δυσκολίας διήρκεσε περίπου 16 ώρες, μια διάρκεια απόλυτα ικανοποιητική για το είδος. Φυσικά, όπως κάθε Resident Evil που σέβεται τον εαυτό του, το Requiem σας καλεί να το ξαναπαίξετε. Μετά τον τερματισμό ξεκλειδώνει το ανώτερο επίπεδο δυσκολίας, ενώ υπάρχουν τα κλασικά πλέον extras, όπως το απεριόριστο ammo και νέα όπλα, που κάνουν το δεύτερο και τρίτο πέρασμα μια εντελώς διαφορετική εμπειρία. Για τους speedrunners, το παιχνίδι είναι σχεδιασμένο με τέτοιο τρόπο που μπορεί να ολοκληρωθεί σε λιγότερο από 4 ώρες αν ξέρετε ακριβώς τι κάνετε.

Αν πρέπει να βρω ένα ψεγάδι σε αυτή την κατά τα άλλα εξαιρετική εμπειρία, είναι η έλλειψη μιας απόλυτα ενιαίας ταυτότητας. Στην προσπάθειά της να χωρέσει “λίγο από όλα” (horror, action, 1st person, 3rd person), η Capcom ίσως θυσίασε λίγη από τη συνοχή του τίτλου. Υπάρχουν στιγμές που η εναλλαγή ανάμεσα στους χαρακτήρες μοιάζει λίγο απότομη, σαν να παίζεις δύο διαφορετικά παιχνίδια που κάποιος τα ένωσε με το ζόρι. Επίσης, η Grace, αν και ενδιαφέρουσα, μερικές φορές φτάνει σε επίπεδα υπερβολής με το άγχος της, κάτι που ίσως κουράσει ορισμένους παίκτες που προτιμούν πιο στιβαρούς πρωταγωνιστές.

Η Έκπληξη στο Nintendo Switch 2

Δεν γινόταν να κλείσω αυτό το review χωρίς να αναφερθώ στην έκδοση για το Nintendo Switch 2 την οποία απολαμβάνει ο Δημήτρης Γιαννακίδης, η οποία, κακά τα ψέματα, ήταν το μεγάλο ερωτηματικό. Πώς μπορεί ένας τόσο βαρύς τίτλος της RE Engine να τρέξει σε μια υβριδική κονσόλα; Η απάντηση της Capcom ακούει στο όνομα DLSS. Η χρήση της τεχνολογίας αναβάθμισης εικόνας της Nvidia κάνει θαύματα, επιτρέποντας στο παιχνίδι να στοχεύει τα 60 fps ακόμα και σε φορητή λειτουργία. Φυσικά, υπάρχουν υποχωρήσεις: η ανάλυση είναι εμφανώς χαμηλότερη σε σχέση με το PS5, ενώ οι λεπτομέρειες στις υφές (textures) και η ποιότητα των μαλλιών της Grace έχουν δεχτεί ένα αισθητό “ψαλίδισμα”. Ωστόσο, η εμπειρία παραμένει εξαιρετικά ομαλή και η ατμόσφαιρα δεν χάνεται στο ελάχιστο. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό να βλέπεις τον Leon να μοιράζει κλωτσιές στην οθόνη του Switch 2 χωρίς ενοχλητικά κολλήματα, αποδεικνύοντας ότι η νέα κονσόλα της Nintendo ήρθε για να παίξει στα ίσα τα μεγάλα third-party blockbusters.

Συμπέρασμα: Αξίζει η Επίσκεψη;

Το Resident Evil Requiem είναι ένα φανταστικό video game. Είναι μια γιορτή για τα 30 χρόνια μιας σειράς που μας έχει χαρίσει αμέτρητες στιγμές συγκίνησης και φόβου. Παρά τις μικρές αστοχίες στη ροή του, καταφέρνει να προσφέρει ένα πακέτο που θα ικανοποιήσει σχεδόν κάθε fan.

Είναι το καλύτερο Resident Evil όλων των εποχών; Και ναι και όχι. Είναι σίγουρα όμως ένα από τα πιο τολμηρά και ολοκληρωμένα παιχνίδια της σειράς, που δείχνει ότι η Capcom δεν φοβάται να πειραματιστεί ακόμα και με τα “ιερά και όσια” του franchise.

Αν είστε λάτρεις του survival horror, το Requiem είναι μια υποχρεωτική αγορά. Ετοιμαστείτε για ένα ταξίδι στη νοσταλγία, γεμάτο σφαίρες, αίμα και μερικές από τις πιο τρομακτικές στιγμές που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια.

Βαθμολογία: 9.5 / 10

Θετικά:

– Εξαιρετικός συνδυασμός τρόμου και δράσης.
– Lore που τιμά το παρελθόν.
– Εκπληκτικός τεχνικός τομέας και ατμόσφαιρα.
– Έξυπνο stealth και ανανεωμένο σύστημα εχθρών.

Αρνητικά:

– Μικρά προβλήματα στη ροή και τη συνοχή λόγω των εναλλαγών.
– Κάποιες υπερβολές στον χαρακτήρα της Grace.
– Η δράση παραγκωνίζει τον τρόμο στο δεύτερο μισό.

Μέχρι το επόμενο review, μείνετε ασφαλείς και… μην ξεχνάτε να ελέγχετε τις γωνίες!

Θυμηθείτε εδώ την αναδρομή μας στο απόλυτο franchise του τρόμου!

Παρακολουθήστε τις πρώτες ώρες του παιχνιδιού από τον Ραφαήλ στην έκδοση για PC εδώ

To αναλυτικό review του Ραφαήλ εδώ

To παιχνίδι διανέμεται στην Ελλάδα από τη CDMedia

H επίσημη σελίδα του παιχνιδιού : https://www.residentevil.com/requiem/en-uk/