Echoes of the End | Review από τον Zapdim

Το Echoes of the End είναι ένα action adventure τρίτου προσώπου, το οποίο αναπτύχθηκε από την ισλανδική Myrkur Games κι εκδόθηκε από την Deep Silver τον Αύγουστο του 2025. Στο εν λόγω παιχνίδι ο παίχτης αναλαμβάνει το χειρισμό της Ryn, μιας μαχήτριας η οποία παράλληλα μπορεί να χρησιμοποιεί και μαγεία, κάτι που την κατατάσσει στους αμφιλεγόμενους Vestige, μη αποδεκτούς από τους υπόλοιπους ανθρώπους της κοινωνίας τους. Η Ryn θα εμπλακεί από πολύ νωρίς τόσο σε μια διαμάχη με πολιτικά κίνητρα όσο και σε ένα οικογενειακό δράμα με πρωταγωνιστή τον ετεροθαλή αδερφό της Cor. Μέσα από την πλοκή του παιχνιδιού, θα προσπαθήσουμε να γνωρίσουμε τόσο την ίδια την ηρωίδα μας, όσο και την πλούσια ιστορία της Aema, του κόσμου όπου λαμβάνουν χώρα οι περιπέτειες τίτλου.

   Η ιστορία κι εν γένει το σενάριο του Echoes of the End είναι αρκετά πλούσιο σε λεπτομέρεια και διεγείρει την παρώθηση του παίχτη για εξερεύνηση. Το παιχνίδι είναι ευθύγραμμο, χωρίς παρεκκλίσεις και παράδρομους. Διάδρομοι που σε οδηγούν είτε σε εχθρούς είτε σε γρίφους και παζλ, η ποικιλία των οποίων είναι αρκετά μεγάλη και ικανοποιητική για τον παίχτη. Τα Bosses είναι σχετικά απλουστευμένα σε κινήσεις και δυσκολία. Ας μη λησμονούμε πως η παραγωγή είναι ένα καλογυαλισμένο 2Α πρότζεκτ, φιλόδοξο μεν με περιορισμούς δε, ιδίως σε μπάτζετ. Αρκετά τα είδη των αντιπάλων. Άνθρωποι, τέρατα, ορκς κι άλλα φανταστικά στοιχεία της σκανδιναβικής μυθολογίας. Άλλοι σιδερόφραχτοι, άλλοι με μαγεία σαν όπλο, άλλοι με σπάθες και ξιφίδια. Γενικά η πολυμορφία είναι στα συν του τίτλου, κάτι που ισχύει και για τα τέρατα. Τα γραφικά είναι αρκετά προσεγμένα. Εξάλλου η τωριμλη έκδοση του απλού παιχνιδιού πλασάρεται ως Enhanced, συνεπώς ραφιναρισμένη και ωραιοποιημένη σε σχέση με την πρώτη. Τα τοπία δε είναι εντυπωσιακά, ειδικά το βάθος που διακρίνεται σε μακρινές αποστάσεις βουνών και λόφων, ιδίωμα της unreal engine 5 που χρησιμοποιεί το παιχνίδι.

   Ο σχεδιασμός των περιβαλλόντων της κάθε πίστας είναι ικανοποιητικός. Δάση, χιονισμένα τοπία, φωτιές και λάβα και γενικά κάθε είδος φυσικού κι απόκοσμου τοπίου θα μπορούσαμε να βρούμε τόσο στην άγρια γη της Ισλανδίας όσο και στις μυθοπλασίες της λαϊκής της πολιτιστικής κληρονομιάς. Η μάχη είναι αρκετά καλή σε μηχανισμούς και ποικιλία κινήσεων και συνδυασμών, όχι πάντα τέλεια σε εκτέλεση όμως. Η Ryn έχει πολύ καλή κίνηση στο χώρο κι ευελιξία, με αποτέλεσμα να μη δυσκολεύεται ο παίχτης στο χειρισμό της. Ειδικά στο normal επίπεδο η μάχη γίνεται εύκολη, ειδικά αν ο παίχτης “πάρει τον αέρα” της ηρωίδος μας. Η πιπεράτη λεπτομέρεια είναι πως σε μεγάλο μέρος του ταξιδιού η Ryn συνοδεύεται από κάποιον companion, ο οποίος θα είναι μέγιστη βοήθεια, αφού εμπλουτίζει το παλμαρέ κινήσεών μας. Γενικά η μάχη δε θα μας αφήσει ανικανοποίητους. Το ίδιο δυνάμεθα να ισχυριστούμε και για το έτερο μεγάλο κομμάτι του gameplay  το platforming. Αναρρίχηση σε βράχια, σανίδες, λεπτά κι επικίνδυνα σημεία, με βοήθεια μαγικών σκοινιών και άλλων κόλπων που κρύβει στο οπλοστάσιο της η Ryn. Το τρίτο κι εξίσου σημαντικό κομμάτι, η επίλυση γρίφων. Πολύ καλή κάλυψη σε ποικιλία και πολυμορφία, άλλοι αρκετά δύσκολοι, άλλοι απλοϊκοί. Σε κανένα σημείο πάντως δε θα αελπιστεί ο παίχτης αφού όλα επιλύονται με λίγη παρατήρηση.

   Το σενάριο είναι πλούσιο όπως προαναφέραμε αν κι όχι πολύ ξεκάθαρο αφού πολλά στοιχεία μένουν θολά στην εξέλιξη του τίτλου. Οι διάλογοι είναι όμορφοι, και ειδικά οι ατάκες του Abram, του προαναφερθέντος companion είναι εύστοχες και ευθύβολες, με ελαφρά ψήγματα χιούμορ. Η ιστορία γενικά προσπαθεί να θέσει βάσεις για κάτι μεγαλύτερο, στη διάρκεια όμως της 20ωρης ενασχόλησής μας μέχρι το πέρας του τίτλου δε διακρίναμε εν ολοκληρία το όραμα των δημιουργών σε κανένα σημείο. Ο συγχρονισμός των χειλιών των ηρώων είναι σε καλά επίπεδα, όπως και ο γραφιστική τους αποτύπωση. Θα ήταν αξιομνημόνευτες κάποιες μικρολεπτομέρειες όπως το ζέσταμα των χεριών του συντρόφου μας όταν περνούσαμε δίπλα από εστίες σε κρύα περιβάλλοντα, ή οι ξεχωριστές ατάκες για κάθε αντικείμενο που ανακαλύπταμε σε κάποιο σεντούκι θησαυρού. κάτι που δείχενι μεράκι κι όρεξη από πλευράς στούντιο.

   Οι μαγικές δυνάμεις της ηρωίδας μας αναβαθμίζονται, όπως και οι μαχητικές της ικανότητες, μέσα από ένα μικρό σχετικά skill tree, αποδίδοντας καλοσχεδιασμένα χορευτικά και εφέ μαγείας. Παράλληλα με τη συλλογή xp, ο παίχτης συλλέγει και υλικά για δημιουργία στολών, οι οποίες έχουν και διαφορετικές ιδιότητες στη μάχη. Σε γενικές γραμμές η εξερεύνηση είναι προαπαιτούμενο, στα ομως κλειστά περιγράμματα ενός ευθύγραμμου τίτλου. Μια από τις χτυπητές αδυναμίες του τίτλου είναι η ανισορροπία στο ρυθμό εξέλιξης. Ο παίχτης θα νιώσει σε κάποιες στιγμές πως το παιχνίδι έχει βαλτώσει, κάνοντας ανούσια πράγματα, ενώ σε άλλες περιπτώσεις θα αντιληφθεί “βιασύνη” χωρίς επαρκή ανάλυση σκηνών και ιστορίας. Επίσης κάποιοι μηχανισμοί θα γίνουν χρηστικοί σε λίγες στιγμές, αφήνοντας τη γεύση του ξεχασμένου χαρακτηριστικού.

   Ο τίτλος δεν ανακαλύπτει τον τροχό των action adventure σε κανένα σημείο. Είναι ένα καλογυαλισμένο 2Α παιχνίδι, με προοπτικές μεγαλύτερες ενδεχομένως απ’ όσες εν τέλει αποδίδει. Καλή μάχη, καλό platforming, καλοί γρίφοι, καλοί διάλογοι και σενάριο. Δεν κρύβει τις επιρροές του σε κανένα σημείο κλείνοντας το μάτι στο God of War, Tomb Rider, Uncharted. Συνάμα έχει κάποιες φαν αναφορές σε Lord of the Rigs αλλα και Harry Potter ή και Ghost os Tsusima, τις οποίες ο παίχτης θα ανακαλύψει εν καιρώ. Οι ντεβελοπερς δεν καμουφλάρουν επουδενί τη geek φύση τους.

   Συνοψίζοντας θα μπορούσαμε να πούμε πως το Echoes of the End είναι ένα παιχνίδι που απευθύνεται στους λάτρεις των κλασικών action adventure τίτλων, με έντονη δράση, εξερεύνηση και καλές στιγμές σεναριακής ποιότητας, η οποία εκτίθεται σε καλογυρισμένα cinematics. Δεν πιάνει προφανώς υψηλά επίπεδα αρτιότηταςς γνωστών παιχνιδιών, όμως είναι ένα ακόμα δείγμα μιας 2Α indy παραγωγής που θέλει να δώσει το στίγμα της.