Scream 7 by Marios Giotitsas
Το Scream 7 είναι η έβδομη ταινία της μακρόχρονης σειράς. Επαναφέρει την κύρια πρωταγωνίστρια της σειράς, τη Σίντνεϊ Πρέσκοτ, και αυξάνει την ένταση δίνοντας στην ηρωίδα μια πιο προσωπική ζωή — πλέον έχει σύζυγο και έφηβη κόρη. Η Σίντνεϊ πρέπει να διαχειριστεί τη σχέση της με την κόρη της, ενώ ταυτόχρονα έρχεται αντιμέτωπη με το παρελθόν της που επιστρέφει για να τη στοιχειώσει, προστατεύοντας ταυτόχρονα τους ανθρώπους που αγαπά.
O killer αυτή την φορά ίσως είναι κάποιος κοντά της, ίσως και όχι. Αλλά σε αντίθεση με προηγούμενες ταινίες στην σειρά, το 7 δίνει μεγαλύτερη έμφαση στο “κυνηγητό”, καθώς ο Ghostface γίνεται πιο επιθετικός από ποτέ. Κάτι που λειτουργεί ως επί το πλείστον, αλλά σίγουρα μπορεί να γίνει λίγο βαρετό για κάποιους. Η ταινία διαθέτει άφθονη ενέργεια και μερικά πραγματικά δημιουργικά σκηνικά, αλλά δεν καταφέρνει ποτέ να αποτελέσει μια πλήρως ικανοποιητική εμπειρία. Η δράση, η αγωνία και οι καλοφτιαγμένες σκηνές διατηρούν το ενδιαφέρον κατά την παρακολούθηση, αλλά οι περισσότεροι χαρακτήρες εκτός της βασικής τριάδας δεν έχουν αρκετό χρόνο για να αναπνεύσουν ή να αναπτυχθούν πλήρως. Αυτό κάνει την ιστορία συναισθηματικά λεπτή, καθώς η ταινία συχνά βασίζεται στο θέαμα παρά στους ανθρώπους που τα βιώνουν.
Το Scream 7 έχει όλα τα συστατικά για μια αξέχαστη προσθήκη στη σειρά — αγωνία, έξυπνες ανατροπές και πιο αιματηρούς θανάτους από ποτέ — αλλά δεν δένουν ποτέ πλήρως, αφήνοντας μια εμπειρία που είναι διασκεδαστική τη στιγμή της παρακολούθησης αλλά ξεθωριάζει γρήγορα από τη μνήμη. Είναι απόδειξη ότι ενώ η φόρμουλα για τέτοιες ταινίες είναι απλή στη θεωρία, πολλά πράγματα μπορεί να πάνε στραβά και να οδηγήσουν σε μια κατώτερη εμπειρία. Θέλω να είμαι αισιόδοξος για την επόμενη ταινία (που σίγουρα θα γίνει, αφού το 7 τα έχει πάει πολύ καλά μέχρι στιγμής στο box office), αλλά φοβάμαι ότι το franchise μπορεί τελικά να έχει χάσει τη λάμψη του.
Βαθμολογια: 5/10
