Marvel’s Wolverine – Review by Panos
Η Insomniac Games έχει αποδείξει επανειλημμένα ότι γνωρίζει άριστα πώς να μεταφέρει υπερηρωικά σύμπαντα στις οθόνες μας. Μετά από χρόνια όπου ο Spider-Man έσωζε ασταμάτητα πολίτες και φρόντιζε να μην πέσει κανείς στο κενό, το στούντιο απελευθερώνεται πλήρως, αφήνοντας πίσω του κάθε διάθεση αυτοσυγκράτησης. Το Marvel’s Wolverine δεν κάνει εκπτώσεις: είναι ένα ωμό, εξαιρετικά βίαιο και αιματοβαμμένο ταξίδι, στο οποίο τα νύχια από αδαμάντιο κόβουν σάρκες και μέλη με πρωτόγνωρη αγριότητα.
Παράλληλα, υπάρχει κάτι αναμφίβολα γοητευτικό στη συνολική του προσέγγιση. Προσωπικά πέρασα πολύ καλά μαζί του, κυρίως επειδή η γραμμική του δομή και ο άμεσος προσανατολισμός του στη δράση μού ξύπνησαν έντονα αναμνήσεις από αντίστοιχες, αγαπημένες παραγωγές της εποχής του PlayStation 3. Ταυτόχρονα, η διάρκεια των περίπου 15 ωρών αποδεικνύεται ιδανική γι’ αυτό ακριβώς που επιδιώκει να προσφέρει: ένα περιεκτικό, focused action παιχνίδι που δεν αναλώνεται σε ανούσιο grinding και τεχνητό filler ανοιχτού κόσμου. Παρ’ όλα αυτά, πίσω από αυτή τη νοσταλγική απόλαυση και το εξαιρετικό οπτικοακουστικό περιτύλιγμα, δεν παύουν να υπάρχουν σχεδιαστικές αγκυλώσεις που δεν επιτρέπουν στον τίτλο να φτάσει στο απόλυτο.
Στο SavePoint.gr εξετάζουμε διεξοδικά τον τομέα της προσβασιμότητας και του ήχου. Το Marvel’s Wolverine παραδίδει μαθήματα στο sound design: ο διαπεραστικός μεταλλικός ήχος των νυχιών, τα βαθιά σπλαχνικά εφέ και οι σαφείς ηχητικές προειδοποιήσεις για τα πυρά των snipers ή τα βαριά χτυπήματα προσφέρουν αλάνθαστα audio cues. Αυτά επιτρέπουν άμεσο χωρικό προσανατολισμό ακόμα και μέσα στον οπτικό χαμό της μάχης.
Σε συνδυασμό με τις κλασικές, κορυφαίες ρυθμίσεις της Insomniac για παραμετροποίηση χειρισμού, visual contrast και QTE assists, η εμπειρία παραμένει απόλυτα προσβάσιμη.
Η πλοκή εκτυλίσσεται μερικές δεκαετίες μετά τη συνάντηση του James “Logan” Howlett με τον Nathaniel Essex, όταν ο πρωταγωνιστής εντάχθηκε στη μεταλλαγμένη κοινότητα και έγινε βασικό μέλος της Team X. Στο παρόν του τίτλου, ο Logan στέλνεται να ερευνήσει τον επιστήμονα Bolivar Trask εν μέσω αναφορών για εξαφανίσεις μεταλλαγμένων, ξεκινώντας μια περιπέτεια που τον ταξιδεύει από τα σοκάκια του Madripoor και του Τόκιο μέχρι απομονωμένες χιονισμένες καλύβες.
Η ερμηνεία του Liam McIntyre στον ρόλο του Wolverine είναι υποδειγματική, χαρίζοντας στον χαρακτήρα ουσιαστικό βάθος πέρα από την επιφανειακή του σκληράδα. Αυτή η ευαλωτότητα αποτυπώνεται εξαιρετικά και στο animation: ο τρόπος που περπατά καμπουριαστός εκτός μάχης μαρτυρά το ασήκωτο βάρος του παρελθόντος του. Εξίσου εντυπωσιακή είναι η Krizia Bajos ως Jean Grey, προσφέροντας συναισθηματικό αντίβαρο στις πιο ήρεμες στιγμές της ιστορίας.
Δυστυχώς, εκτός από τη Jean, οι υπόλοιποι χαρακτήρες από τη Mystique μέχρι τον Sabretooth, περιορίζονται σε ρόλους απλών περαστικών, χωρίς ουσιαστικό χρόνο ανάπτυξης. Επιπλέον, ο ρυθμός της αφήγησης συχνά διακόπτεται απότομα, καθώς τα γεγονότα εξελίσσονται σχεδόν αποκλειστικά στα καλοδουλεμένα cutscenes και όχι οργανικά μέσα στο gameplay.
Στο gameplay το σύστημα μάχης αποτελεί αναμφίβολα ένα από τα μεγαλύτερα selling points του τίτλου, διαθέτοντας εξαιρετική απόκριση και εντυπωσιακή αίσθηση βάρους. Ο Logan ορμά στους εχθρούς με άλματα, εκτελεί καταστροφικά combos με τα square και triangle, ενώ μηχανισμοί όπως parries, dodges και το healing factor που αναπληρώνει την υγεία αυτόματα προσφέρουν συνεχή επιθετική ροή. Τα brutal finishers, οι διαμελισμοί, τα καρφώματα και πι αποκεφαλισμοί, είναι τόσο εντυπωσιακά σκηνοθετημένα που αρχικά σε αφήνουν με το στόμα ανοιχτό.
Αυτή ακριβώς η straightforward φύση του gameplay είναι που παραπέμπει άμεσα στη χρυσή εποχή των action games του PS3 (όπως το ιστορικό X-Men Origins: Wolverine), προσφέροντας ανόθευτη, ασταμάτητη αιματοχυσία χωρίς περιττές περιπλοκές.
Ωστόσο, από ένα σημείο και μετά, η έλλειψη εξέλιξης αρχίζει να φαίνεται. Το σύστημα προόδου δείχνει τα χαρτιά του υπερβολικά νωρίς: οι διαθέσιμες ικανότητες είναι ελάχιστες και ξεκλειδώνονται γρήγορα, χωρίς να αλλάζουν ουσιαστικά την προσέγγισή σας στις αναμετρήσεις. Είτε αντιμετωπίζετε στρατιώτες του Trask είτε νίντζα της The Hand, σχεδόν κάθε αρένα απαιτεί τα ίδια ακριβώς αντανακλαστικά, επαναλαμβάνοντας έναν μονοδιάστατο ρυθμό αποφυγής και ανελέητου button mashing που εξαντλεί το ενδιαφέρον μετά τις πρώτες ώρες.
Υπάρχουν όμως και σκηνοθετημένες σεκάνς, και QTEs όπου το παιχνίδι παίζει μόνο του.
Εκεί όπου ο τίτλος δείχνει ξεκάθαρα τις αδυναμίες του είναι στην υπερβολική εξάρτησή του από παρωχημένες τεχνικές σχεδιασμού. Οι εντυπωσιακές σκηνές δράσης όπως οι καταδιώξεις με τη μηχανή ή τα cinematic set pieces στις ταράτσες του Τόκιο, δείχνουν πανέμορφες, αλλά πάσχουν από το σύνδρομο του παιχνιδιού που παίζει μόνο του. Ο παίκτης συχνά υποβιβάζεται σε ρόλο παθητικού θεατή, απλώς κρατώντας πατημένη τη σκανδάλη για να τρέχει ευθεία ή πατώντας σποραδικά Quick-Time Events (QTEs). Πρόκειται για παθογένειες που η Insomniac κουβαλά από το λανσάρισμα του τίτλου και προς έκπληξή μου, δεν έχουν διορθωθεί ακόμη, αφαιρώντας τον έλεγχο και τη διαδραστικότητα από τα χέρια σας τη στιγμή ακριβώς που η ένταση θα έπρεπε να κορυφώνεται.
Η ίδια έλλειψη διαδραστικότητας παρατηρείται και στα ενδιάμεσα κομμάτια εξερεύνησης. Τα γραμμικά επίπεδα συχνά σας αναγκάζουν να περπατάτε αργά σε διαδρόμους για να εξετάσετε αντικείμενα ή να ακολουθήσετε μια φωτεινή γραμμή οσμής για να πατήσετε απλώς ένα κουμπί μπροστά σε μπουκάλια ουίσκι και σεντούκια. Ακόμη και οι περιβαλλοντικοί γρίφοι λύνονται αυτόματα από τον ίδιο τον Logan, στερώντας κάθε ευκαιρία για ουσιαστική παρατηρητικότητα. Τα δε boss fights είναι μετρημένα στα δάχτυλα, και ενώ το φινάλε αποζημιώνει, αναμετρήσεις όπως εκείνη με το Sentinel όπου χτυπάς απλώς ένα μεταλλικό χέρι επί 15 λεπτά μοιάζουν βγαλμένες από platformers των αρχών του 2000.
Αν υπάρχει ένας τομέας όπου το παιχνίδι δεν επιδέχεται καμίας αμφισβήτησης, αυτός είναι ο οπτικοακουστικός τομέας. Τα μοντέλα των χαρακτήρων, οι φωτισμοί, οι λεπτομέρειες στις στολές και τα σωματίδια αίματος αποδίδονται με κορυφαία τεχνική αρτιότητα. Οι πόλεις και τα περιβάλλοντα σφύζουν από ατμόσφαιρα, ενώ η μουσική επένδυση και τα επιβλητικά ηχητικά εφέ πλαισιώνουν ιδανικά τη σφοδρότητα της δράσης.
Εξίσου ευπρόσδεκτη είναι και η συνολική διάρκεια των 15 ωρών (ή περίπου 20 για όσους κυνηγήσουν το πλατινένιο τρόπαιο καθαρίζοντας τα Nightmare Trials και τις στολές). Σε μια εποχή που τα περισσότερα παιχνίδια τραβούν τεχνητά τη διάρκειά τους σε 40 και 50 ώρες γεμάτες αγγαρεία, το Marvel’s Wolverine σέβεται τον χρόνο του παίκτη, παραμένοντας ένα ευθύβολο blockbuster παλιάς σχολής.
Κρατάω
– Κορυφαίος οπτικοακουστικός τομέας με εξαιρετικό sound design.
– Αρχικά απολαυστική, ωμή και αιματηρή μάχη.
– Νοσταλγική γραμμική δομή που θυμίζει εποχές PS3.
– Ιδανική διάρκεια (15 ώρες) χωρίς περιττό filler.
Αφήνω
-Έντονη μονοτονία στο gameplay
μετά τις πρώτες ώρες.
– Σκηνές με μηχανή και QTEs όπου
το παιχνίδι παίζει μόνο του.
– Επιφανειακοί δευτερεύοντες χαρακτήρες
και ανισόρροπη ροή αποστολών.
– Παρωχημένος σχεδιασμός σε ορισμένα
boss fights και απουσία γρίφων.
Το Marvel’s Wolverine είναι ένας τίτλος με ξεκάθαρο προσανατολισμό και έντονη προσωπικότητα. Η γραμμική δομή του, που φέρνει στο μυαλό τις χρυσές εποχές των action games του PlayStation 3, σε συνδυασμό με τη σωστά μετρημένη διάρκεια των 15 ωρών χωρίς περιττά γεμίσματα, συνθέτουν μια περιπέτεια που κυλάει απολαυστικά και προσφέρει ανόθευτη, αιματηρή διασκέδαση.
Ο τελικός βαθμός, ωστόσο, εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις παραστάσεις του εκάστοτε παίκτη. Για κάποιον που δεν έχει εντρυφήσει στην πρόσφατη φόρμουλα της Insomniac Games και αναζητά ένα εντυπωσιακό, κινηματογραφικό blockbuster με κορυφαία γραφικά, άψογο sound design και ωμή δράση, το παιχνίδι φλερτάρει άνετα με ένα καθαρό 8/10.
Από την άλλη πλευρά, για τους βετεράνους που έχουν εξαντλήσει τα Spider-Man και περίμεναν από το στούντιο μια πραγματική εξέλιξη απαλλαγμένη από παλιά σχεδιαστικά μοτίβα (όπως τα QTEs και η μονοτονία που εμφανίζεται μετά τις πρώτες ώρες μάχης), η εμπειρία ισορροπεί αναπόφευκτα στο 7/10. Επιλέγουμε τη δεύτερη προσέγγιση με σεβασμό απέναντι στην κληρονομιά του στούντιο, αναγνωρίζοντας ότι πρόκειται για μια αξιόλογη, καλοφτιαγμένη αρχή που θέτει γερές βάσεις για το μέλλον του Logan.
Το παιχνίδι διανέμεται στην Ελλάδα από τo Playstation Greece
H επίσημη σελίδα : Marvel’s Wolverine
Τιμή : 69,99€
Το παιχνίδι το έπαιξα σε PS5
Η ομάδα του Savepoint.gr εφοδιάστηκε με τα πανέμορφα plates αλλά και το dualsense controller στα χρώματα του Wolverine
