Lords of Exile – Review by Thanos Vog
Το Lords of Exile είναι από εκείνα τα παιχνίδια που δεν χρειάζεται να περάσει ώρα για να καταλάβεις τι θέλουν να πετύχουν. Από τα πρώτα κιόλας λεπτά γίνεται ξεκάθαρο ότι έχουμε να κάνουμε με ένα love letter στα 8-bit παιχνίδια των ’80s και ’90s, τότε που τίτλοι όπως το Castlevania και το Ninja Gaiden μονοπωλούσαν τα απογεύματά μας και μας κρατούσαν κολλημένους στην τηλεόραση για ώρες.
Η ιστορία είναι γνώριμη, χωρίς να ψάχνει περίπλοκες ανατροπές. Πρωταγωνιστής είναι ο Gabriel, ένας ιππότης που βλέπει τη ζωή του να διαλύεται όταν ο πολέμαρχος Galagar δολοφονεί την αρραβωνιαστικιά του. Η συνέχεια είναι η αναμενόμενη: εκδίκηση. Το σενάριο ουσιαστικά προσφέρει απλώς την αφορμή για να ξεκινήσει το ταξίδι μας στα 8 επίπεδα του παιχνιδιού και να φτάσουμε μέχρι την τελική αναμέτρηση.
Εκεί όμως που το παιχνίδι πραγματικά κερδίζει το στοίχημα, είναι στον τρόπο που μεταφέρει αυτή τη retro αίσθηση χωρίς να κουβαλάει τα εκνευριστικά στοιχεία της τότε εποχής. Ο οπτικός τομέας είναι πανέμορφος, με προσεγμένο pixel art που παραπέμπει κατευθείαν στα κλασικά action platformers του NES. Εχθροί, περιβάλλοντα και power-ups μοιάζουν σαν να ξεπήδησαν από κάποιο χαμένο cartridge που βρήκαμε μόλις στο συρτάρι μας.
Στο κομμάτι του χειρισμού, τα πράγματα είναι άμεσα και ξεκάθαρα. Ευτυχώς, οι δημιουργοί απέφυγαν την τιμωρητική αυστηρότητα των τίτλων εκείνης της εποχής, καθώς εδώ δεν υπάρχουν περιορισμένες ζωές ή continues. Κάθε αποτυχία σε επαναφέρει άμεσα είτε στην αρχή της πίστας είτε στο πιο πρόσφατο checkpoint, κρατώντας τον ρυθμό ζωντανό. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι το παιχνίδι χάνει την ταυτότητά του. Το κλασικό knockback είναι εδώ…, αν δεν προσέξεις, οι εχθροί θα σε σπρώξουν εύκολα στο κενό. Η πρόκληση κλιμακώνεται σταδιακά, χωρίς ποτέ να γίνεται άδικη ή εκνευριστική.
Όσο για τα boss fights, ξεκινάνε σε αρκετά βατά επίπεδα παραμένοντας απολαυστικά, αρκεί να αφιερώσεις λίγο χρόνο για να διαβάσεις τα μοτίβα τους και να τα βγάλεις εκτός μάχης. Βέβαια, προς το φινάλε τα πράγματα ζεσταίνονται και γίνονται πιο απαιτητικά, αλλά πάντα μέσα σε απολύτως λογικά πλαίσια.
Όσον αφορά τη διάρκειά του, το Lords of Exile θα σου πάρει περίπου 4 ώρες για να δεις τους τίτλους τέλους. Με τα σημερινά δεδομένα το νούμερο μπορεί να ακούγεται μικρό, αλλά αν αναλογιστούμε ότι τα παιχνίδια εκείνης της εποχής κρατούσαν τα μισά λεπτά και μεγάλωναν τη διάρκειά τους μόνο με την εξωφρενική δυσκολία, οι 4 ώρες είναι υπεραρκετές.
Το παιχνίδι δεν χρειάζεται παραπάνω ξεχείλωμα, ειδικά από τη στιγμή που μετά τον τερματισμό σου δίνει ουσιαστικούς λόγους να επιστρέψεις. Το ξεκλείδωμα της Lyria αλλάζει τελείως το gameplay, αφού στηρίζεται σε επιθέσεις από απόσταση και απαιτεί διαφορετική τακτική στις πίστες. Αν προσθέσουμε σε αυτό το Speedrun Mode και το Boss Rush Mode (που σε βάζει κατευθείαν στη μάχη με τα bosses χωρίς να ξαναπαίζεις τα levels), το replay value ανεβαίνει αισθητά.
Την εικόνα συμπληρώνει ιδανικά η μουσική. Τα 8-bit chiptune κομμάτια κουμπώνουν γάντι με τη σκοτεινή ατμόσφαιρα και δεν λειτουργούν απλώς ως χαλί, αλλά σου ξυπνούν αναμνήσεις από μια εποχή που ο ήχος στα παιχνίδια είχε μια εντελώς δική του μαγεία.
Συνολικά, το Lords of Exile δεν προσπαθεί να επανεφεύρει τον τροχό ούτε να παρουσιαστεί ως κάτι διαφορετικό από αυτό που πραγματικά είναι. Αυτό όμως που υπόσχεται, το πετυχαίνει με επιτυχία. Πρόκειται για ένα καλοφτιαγμένο, διασκεδαστικό και χορταστικό 2D action platformer που σέβεται τις ρίζες του και γνωρίζει ακριβώς σε ποιο κοινό απευθύνεται. Αν έχεις αδυναμία στα κλασικά Castlevania και Ninja Gaiden, τότε αξίζει χωρίς δεύτερη σκέψη μια θέση στη συλλογή σου.
