Pragmata: Ένα διαστημικό έπος για τη σχέση ανθρώπου και μηχανής | Review by Panos

26/04/2026 Πάνος Savepoint

Κάποιοι λένε πως η Capcom έχει βρει το «Άγγιγμα του Μίδα» τελευταία και μεταξύ μας, δεν έχουν άδικο. Μετά το Resident Evil Requiem, η ιαπωνική εταιρεία επιστρέφει με ένα νέο IP, το Pragmata και μας αποδεικνύει πως όταν θέλει να εστιάσει στην ποιότητα και όχι στο ξεχείλωμα του περιεχομένου, παραδίδει μαθήματα.

Ξεχάστε τα ατελείωτα open-world που σε κουράζουν πριν καν φτάσεις στη μέση. Το Pragmata είναι μια σφιχτοδεμένη εμπειρία περίπου 15 ωρών (πλέον θεωρώ ότι είναι η κατάλληλη διάρκεια για story driven games) που διαδραματίζεται στη σεληνιακή βάση “Cradle”. Πρωταγωνιστής μας ο Hugh, ένας μηχανικός που βρίσκεται παγιδευμένος στη Σελήνη μετά από έναν καταστροφικό σεισμό.

Εκεί όμως είναι που συμβαίνει η μαγεία: η διάσωσή του έρχεται από την Diana, ένα ανδροειδές με μορφή μικρού κοριτσιού. Η σχέση που χτίζεται ανάμεσα στον Hugh και την Diana είναι ο πραγματικός πυλώνας του παιχνιδιού. Από την πρώτη στιγμή η Diana σε κερδίζει και όσο προχωράς, ξεχνάς ότι είναι μηχανή. Η εξέλιξή τους σε μια σχέση πατέρα-κόρης είναι τόσο τρυφερή και καλογραμμένη, που το φινάλε θα σας αφήσει με το στόμα ανοιχτό (και ίσως με ένα δάκρυ στην άκρη του ματιού).

Στα του Gameplay: Το Hacking παίρνει άλλη διάσταση

Στο κομμάτι του gameplay, έχουμε ένα Third-Person Shooter που όμως δεν βασίζεται μόνο στο πυροβολω ακατάπαυστα. Εδώ η στρατηγική μετράει. Οι εχθροί έχουν θωρακίσεις που δεν καταλαβαίνουν από σφαίρες, μέχρι η Diana να κάνει τα δικά της.

Η Diana εχει την ικανότητα να κάνει hack κάθε αντίπαλο ανοίγοντας ουσιαστικά τη μετταλικη του θωράκιση και αποκαλύπτοντας με πορτοκαλί χρώμα, τα τρωτά σημεία του. Το hacking γίνεται σε πραγματικό χρόνο μέσω ενός puzzle mini-game. Πρέπει να είσαι γρήγορος, γιατί αν σε χτυπήσουν την ώρα που προσπαθείς να σπάσεις την άμυνα του εχθρού, φτου κι απ’ την αρχή! Το οπλοστάσιο είναι πλούσιο (missiles, railguns, drones), αλλά το πραγματικό βάθος έρχεται από τα hacking modules της Diana που σου επιτρέπουν να «παγώνεις» αντιπάλους ή να θεραπεύεσαι.

Σε όσα συμβαίνουν κατά τη διαδικασία του hacking θα πρέπει να δώσετε βάση στον μηχανισμό του overheat. Αν υπερθερμάνετε τους εχθρούς, μπορείτε να τους αποτελειώσετε με melee επιθέσεις χρησιμοποιώντας τη δεξιά σκανδάλη, που κάνουν τρελό damage!

Το παιχνίδι δεν είναι μόνο μάχη. Έχει platforming, γρίφους και εξερεύνηση που σε ανταμείβει με resources για αναβαθμίσεις. Εδώ όμως έχουμε και την αχίλλειο πτέρνα του τίτλου. Ο Hugh είναι κάπως αργοκίνητος στο platforming και ο υπολογισμός των αλμάτων με το jetpack μπορεί να γίνει εκνευριστικός. Υπάρχουν στιγμές που νιώθεις ότι ο ήρωας δεν ανταποκρίνεται με την ακρίβεια που θα ήθελες, οδηγώντας σε άσκοπες πτώσεις στο κενό.

Επίσης, το endgame περιεχόμενο (training missions) εστιάζει πολύ σε αυτά τα challenges, κάτι που ίσως κουράσει όσους προτιμούν την καθαρή δράση.

Στον τεχνικό τομέα η RE Engine κάνει πάλι το θαύμα της. Στο Xbox Series X που έπαιξα, το παιχνίδι τρέχει άψογα τόσο σε performance Όσο και σε quality mode, χωρίς πτώσεις στο frame rate ακόμα και όταν γίνεται ο κακός χαμός στην οθόνη. Τα γραφικά είναι πεντακάθαρα και η ατμόσφαιρα της Σελήνης αποδίδεται εξαιρετικά. Ο ήχος είναι επίσης εξαιρετικός είτε αρκεστείτε στο ηχητικό σας οικοσύστημα είτε φορέσετε ακουστικά.

Κάτι που θα ήθελα να δώσετε ιδιαίτερη προσοχή. Η σχέση του Hugh με την Diana αποτελεί τον βασικό πυλώνα της αφήγησης. Έχω διαβάσει σε διάφορα reviews την άποψη ότι «το παιχνίδι σε κάνει να θέλεις να γίνεις γονιός». Θα διαφωνήσω κάθετα. Η πατρότητα είναι μια τεράστια ευθύνη που δεν εξαντλείται επειδή ένα κοριτσάκι είναι χαριτωμένο ή επειδή σε βοηθάει στις μάχες.

Αυτό που καταφέρνει το Pragmata είναι να σου μεταφέρει το βάρος αυτής της ευθύνης. Όταν βλέπεις τον Hugh να μπαίνει μπροστά για να προστατεύσει την Diana, δεν βλέπεις μια «γλυκιά» στιγμή, αλλά έναν άνθρωπο που έχει αναλάβει το χρέος να κρατήσει ζωντανή μια ύπαρξη σε έναν εχθρικό κόσμο. Η Diana μπορεί να είναι μηχανή, αλλά η ανάγκη της για προστασία και η σταδιακή της εξέλιξη σε κάνουν να νιώθεις το άγχος της κηδεμονίας. Είναι σχεδόν απίθανο να μην τη συμπαθήσεις, αλλά το παιχνίδι σε κερδίζει ακριβώς επειδή σου υπενθυμίζει διαρκώς ότι η ασφάλειά της εξαρτάται από τις δικές σου αποφάσεις .

Το Pragmata είναι ένας εξαιρετικός τίτλος. Είναι μια απόδειξη πως η Capcom μπορεί να δημιουργήσει νέα, εντυπωσιακά IP που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τα μεγάλα της sequels. Παρά τις μικρά θεματάκια στο platforming, η ιστορία και το σύστημα μάχης το καθιστούν must-play για κάθε fan των action shooters.

Το φινάλε είναι άκρως κινηματογραφικό, συναισθηματικό και αξίζει να περιμένετε μετά τους τίτλους τέλους για μια ακόμη κινηματογραφική πινελιά σε έναν υπέροχο καμβά.

Σχόλιο Δημήτρη Γιαννακίδη για την Nintendo Switch 2 έκδοση

Φυσικά, δεν θα μπορούσαμε να αφήσουμε ασχολίαστη την έκδοση για το Nintendo Switch 2. Αν και η Capcom παραδοσιακά κάνει μαγικά με το optimization, εδώ το στοίχημα ήταν μεγάλο. Η αλήθεια είναι πως η νέα κονσόλα της Nintendo στέκεται επάξια δίπλα στα θηρία της Sony και της Microsoft. Μπορεί να λείπει εκείνη η απόλυτη λεπτομέρεια στα textures που βλέπουμε στο Xbox Series X και το PS5, όμως το art direction του παιχνιδιού λάμπει και στη φορητή οθόνη. Το frame rate παραμένει σταθερό, αποδεικνύοντας ότι το Switch 2 ήρθε για να γεφυρώσει το χάσμα και να μας επιτρέψει να απολαμβάνουμε τέτοια cinematic έπη ακόμα και στο κρεβάτι μας, χωρίς να νιώθουμε ότι παίζουμε μια κουτσουρεμένη έκδοση.

Βαθμολογία: 8/10

Τι κρατάω ως θετικό: